جنبش پر توان دانشجویی در دهه های اخیر همواره پرچمدار مبارزات ملی و آزادیخواهانه مردم ایران بوده و می باشد.
پویایی اوج جنبش دانشجویی در سالهای 57 تا 60 به خوبی مشخص بود، که میتوانست نسلی دگراندیش را به ارمغان آورد, ولی دگم اندیشان مجالی برای پویایی اندیشه و تحول در افکار ندادند. به نام انقلاب فرهنگی دست به تصفیه و سرکوب دانشجویان زدند و موج وسیع بازداشتها و اعدامها آغاز گردید.
در سال 1373 کم کم روحی تازه به جنبش دانشجویی ایران دمیده گشت، تا در سال 1378 زمزمه ها فریادی گشت و فریاد کوبنده دانشجویان تیری بر قلب سیاه اهریمان.
بستن فله ای روزنامه ها، توطئه حادثه سقوط اتوبوس کانون نویسندگان، قتلهای سیاسی منسوب به زنجیره ای، پروژه هایی بود که میرفت آرام آرام چهره های متفکر و هدفمند جامعه را حذف نماید.
اعتراضات و مخالفت های دانشجویان باعث بیداری در جامعه و همگام شدن توده های مردم با آنان بود و خشم دولت اصلاح طلب و قدرتمداران را به همراه داشت.
حمله وحشیانه به کوی دانشگاه و شهامت و پایداری دانشجویان به راستی وصف ناپذیر بود، شجاعت احمد باطبی، منوچهر و اکبر محمدی، بهروز جاوید طهرانی, و یارانی که نه در تهران بلکه در تبریز با ابعاد وسیع تر دلاوریهایشان حماسه آفریدند.
یاد عزت ابراهیم نژاد و فرشته علیزاده و یاران دبستانی گمنامی که مظلومانه در راه آزادی اندیشه به خون غلطتیدند و در صفحه زرین تاریخ دانشجویی نامشان جاودانه گشت، همواره گرامی است.
و این همه در حالی است که نه عاملان و عامران پرونده قتلهای زنجیره ای شناخته شدند و مجازات گردیدند و نه عاملان و عامران کوی دانشگاه، و سردار فرهاد نظری هم از محاکمه تبرئه گردید و با گرفتن ارتقاء مقام پاداش خود را دریافت نمود.
اکنون یاران دبستانی 18 تیر ما در بندند، بهروز جاوید طهرانی و احمد باطبی و دانشجویان دلیر پلی تکنیک. بیایید یک صدا فریاد آزادی آنان و خواهان آزادی کلیه زندانیان سیاسی در بند با هر عقیده و باوری باشیم.
از جنبش های آزایخواهانه دانشجویان و زنان و کارگران و پیشگامان راستین عدالت خواهی حمایت نمائیم و همگام با آنان نفس تازه در کالبد توفنده شان باشیم.
امید زنده است، چون آزادی در افق آرزو است.
حزب دمکرات ایران
1386.04.16