جنگ این چند روزه غزه آزمون بزرگی برای ایران و سیاستهای دوگانه بعضی از سردمدران ان بود
در همان روزهای آغازین جنگ غزه ٬ ایران یکی از کشورهائی بود که نسبت به عملیات یا دفاع اسرائیل از خود ٬ واکنش نشان داد. و بسیاری از دانشجویان بسیجی یا بسیجیان و طلبه های بسیجی با نشستن در فروردگاهها و برتن کردن کفن و سر دادن شعارهای تکراری و همیشگی برای رفتن به غزه و پیوستن به صفوف یاران وفادارشان (حماس) اعلام آمادگی کردند اگر چه همه ٬ حتی کم سن و سالترین آن بسیجی ها هم میدانستند این یک نمایش نمادین و دروغین است و ایران هیچگاه خود را آشکارا وارد این ماجرا نمیکند با این همه تاکنون همواره دم از دفاع و پشتیبانی آنها میزنند.
ماجرای ارسال کشتی حاوی مواد غذائی و داروئی از طرف ایران برای فلسطینی ها انهم از مسیری که قبلا خود پیش بینی کرده بودند نیز ماجرای جالبی بود و ایران سعی داشت چنین وانمود کند که آنچه در توان داشت انجام داد اما اسرائیلی ها مانع از ارسال این کمکها شدند درحالیکه ایران میدانست که این کمک ها می بایستی به مصر تحویل داده شود تا به دست ساکنان غزه برسد.
فلسطینیان اما واکنش جالبتری داشتند هر چند پیش تر همه شاهد اینگونه رفتارها بوده ایم و پوسترهای صدام حسین را بارها در دست فلسطینی ها مشاهده کرده ایم. اما اینبار انها نیز بی صبرانه مشتاق واکنش ایران بودند. حماس شاید همچون اربابانشان انتظار داشتند هر آن ایران با حمله به اسرائیل آنرا از نقشه جهان محو کند و دیگر فلسطینی ها منتظر بسیجی های ایرانی بودند تا داغ دل خود را بر سر آن ها خالی کنند و نشان دهند که همه آتش ها زیر سر ایران است و این ایران است که برای پیشبرد سیاستهای خود این جنگ را آغاز و به درازا کشاند.
خالد مشعل در کشور سوریه در مجللترین ساختمانها با پولها و دلارهای آقایش هر روز بجای آنکه بر عقل و دریایتش بیفزاید بر وزنش افزوده میشود و بسان یک رهبر دینی تنها از روی صندلی اش اعلام جهاد میکند و فلسطینی های بیچاره را به کام مرگ میفرستاد .
در طی این مدت هزاران نفر از فلسطینی ها کشته و زحمی و اواره شدند اما اینان حتی ککشان هم نگزید در حالی که با کشته شدن تعداد انگشت شمار نیروهای اسرائیلی چنان در بوق و کرنا دمیدند که انگار همه اسرائیلیان را کشته باشند. البته افراط گرایان هیچ وقت از کشته شدن مردم بی گناه ابائی نداشته اند و حتی برای حفظ جان خود و بنام دفاع از حقوق شهروندان در پناه آنها سنگر میگرفتند و یا به مدارس و بیمارستانها میرفتند تا بلکه بتوانند ثابت کنند که اسرائیل تنها بدنبال کشتار مردم بی دفاع و غیر مسلح فلسطین است.
از سوی دیگر و جالبتر از همه تعیین جایزه برای ترور حسنی مبارک و واکنش مسخره رئیس جمهور ایران در خصوص مبلغ این جایزه بود. در حالیکه همه جهانیان از این جایزه و جنجالهای آن مطلع بودند ایشان مثل همیشه با سوال کردن بجای جواب دادن به خبرنگار خود را به کوچه علی چپ زدند و از آن اظهار بی اطلاعی کردند و با همان لودگی و مسخرگی همیشگی اش گفتند پس دانشجوها باید خیلی ثروتمند باشند .
بهر حال ماجرای غزه باعث شد بار دیگر همه نگاهها به غزه و کرانه های آن دوخته شود و ایران نیز مثل همیشه از اینگونه فرصتها برای پیشبرد نیات خود نهایت استفاده را بکند